ไม่ผิดถ้าจะยึดติดกับอะไรหรือว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่ง

และจะไม่รู้สึกผิดหากจะเปรียบเทียบใครหรืออะไรซักอย่างกับเรื่องที่ยึดติดนั่นด้วย

ผมไม่ใช่คนที่ยึดติดไปซะทุกเรื่อง หรือบางทีผมอาจไม่ใช่คนที่ยึดติดเลยก็ได้

ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้

ดนตรีคงเป็นเรื่องเดียวจริงๆที่มีอิทธิพลกับผมได้มากมายสุดๆ

ไม่ใช่เรื่องแนวเพลงหรือว่าอะไร แต่เป็นคนที่เดินไปบนเส้นทางเดียวกับผมต่างหาก

ก่อนหน้านี้หรือก็คือครั้งแรกที่รับรู้ว่า “พี่โจ้” มือกลองของวง

ซึ่งเดินร่วมทางมาพร้อมกับผมตั้งแต่ก้าวแรกก่อนที่จะเป็น DB

ถึงเวลาจะต้องเดินแยกไปที่อีกเส้นขนานของดนตรีแล้ว

ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ

ซึ่งผมเองก็รับรู้

บางทีความรู้สึกที่ว่า “หมดไฟ” หรือว่า “มากมายเกินไป” มันอาจแทรกตัวมา

พร้อมกับภาระหน้าที่ที่แท้จริง

นาทีนั้นผมหมดความรู้สึกไปชั่วขณะนะ

ทั้งที่เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ง่ายแต่กลับยอมรับไม่ได้ง่ายๆ

แต่แค่นี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว

ในวันสุดท้ายของการเดินทาง

พวกเรายังคงสนุกไปด้วยกันเต็มที่ ใส่สุดกำลังกันเหมือนเดิม

และถึงอย่างนั้นพี่ท่านก็ยังคงอยู่ร่วมกับพวกผมมาจนสุดทางของพวกเราจนได้

เมื่อความเปลี่ยนแปลงย่างก้าวเข้ามาเยือน

สิ่งที่ยังคงอยู่กับผมยังไม่เปลี่ยนไป...ความรู้สึกที่ยังคง “ยึดติด”

มือกลองที่เจ๋งและผมประทับใจที่สุดเท่าที่ผมเคยเดินร่วมทางมา

มือกลองที่ลูกเล่นแพรวพราว...เข้าขากันได้มากที่สุด

มือกลองที่สนุกทุกครั้งที่เล่นด้วยกัน

มือกลองที่จัดจ้านและบ้าบอมากที่สุดไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไร

สุดท้ายก็ยังคงเป็นพี่โจ้อยู่ดี

ผมไม่ได้บอกนะว่าพี่โจ้เจ๋งหรือว่าเก่งกาจที่สุด เพราะฉะนั้นอย่าเข้าใจผิด

ยังไงซะการที่จะเดินไปด้วยกันได้แบบนั้น ถ้าไม่เข้าใจแล้วก็เปิดใจก็ไปด้วยกันก็คงเข้ากันไม่ได้อยู่ดี 

ขอบคุณสำหรับการเดินทางที่แสนสนุกตลอด 4 ปีที่ผ่านมา

แม้ว่าจริงๆช่วงเวลาของดนตรีที่เราได้ก้าวไปด้วยกันมันจะแค่ 2 ปีก็ตาม

ขอบคุณสำหรับพรสวรรค์และความสามารถของพี่โจ้ที่ทำให้พวกเราก้าวไปพร้อมกันได้อย่างสนุกสนาน

นี่อย่าเข้าใจผิดว่าพี่โจ้แกลาโลกไปซะล่ะ เพราะผมก็แค่อยากขอบคุณ

ถึงแม้ว่าการสนทนาก่อนจะแยกย้ายกันไปจะทำให้ผมรู้สึกว่า

“การรอคอย” มันคงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้แล้วมั้ง

คำพูดที่ว่า

นี่ไม่ได้เลิกเล่นไปเลยนะเว้ยกิ ยังไงก็ต้องกลับมาเล่นด้วยกันอีกแน่

แค่ขอพักเฉย...แต่คงนานหน่อย กลับมาอีกทีปีหน้านู่นเลย

ผมไม่อยากจะบอกเลย...ว่าผมถือว่านั่นคือคำสัญญา

ผมจะไม่นับหรือตั้งหน้าตั้งตารอ เพราะมันเป็นการรอคอยที่ไม่มีจุดสิ้นสุดของเวลา

แต่ผมจะรอ...รอจนกว่าพี่โจ้จะกลับมาว่ะ

แล้วรู้รึเปล่าว่า “ยึดติด” ของผมคืออะไร?

หลังจากนี้พวกผมก็จะไม่หยุดเดิน อย่างนั้นแล้วก็ต้องมีมือกลองคนใหม่สินะ

“ยึดติด” ของผมมันทำให้เกิดการ “เปรียบเทียบ”

ถ้าอย่างนั้นมือกลองที่เข้ามาใหม่ก็ต้องโดนแน่ๆ

แต่ก็อย่างที่บอกนั่นแหละว่าผมไม่รู้สึกผิดหรอกที่ไปเปรียบเทียบใครแบบนั้น

เพราะมันมีเหตุผลในตัวเอง และที่สำคัญผมไม่ได้เปรียบเทียบใครซี้ซั้ว

ยังไงซะผมก็มีโอกาสให้กับทุกคนเสมอ เพราะไม่มีใครที่เหมือนกันไปหมด

ทำให้เต็มที่ก็พอ...ก็พวกเราเป็นในแบบของเรากันอยู่แล้ว...อย่าไปกลัว

แถมด้วยเรื่องของคอมเม้นท์จากงานลาร์คอีกหน่อย...ไม่ซีเรียสนะ อย่าลืม

สำหรับภาพรวมที่ได้รับ FeedBack กลับมาเรียกว่าอยู่ในระดับ “เป็นที่น่าพอใจ”

ย้ำว่า “เป็นที่น่าพอใจ” แต่ไม่ใช่ “เป็นอะไรที่ดีที่สุด”

ข้อดี...ที่นี่จะไม่พูดถึง เพราะมันก็แค่สิ่งที่ทำให้รู้สึกดีเท่านั้น

ว่ากันที่ข้อบกพร่องที่เกิดขึ้นจากที่ได้รับทราบมา... ไม่มีที่เป็นชิ้นเป็นอันเลย

ความผิดพลาดในส่วนของดนตรีเห็นว่าเป็นความผิดพลาดเล็กๆน้อยๆไม่ใหญ่โตอะไรขนาดนั้น

ซึ่งสมาชิกในวงเองก็รู้กันอยู่แล้ว เล่นเสร็จก็ยังคุยกันอยู่เลย (คึคึคึ)

แต่เรื่องนึงที่ผมได้ยินแล้วรู้สึกว่า...ฮึ? ต้องขนาดนั้น? (แต่อย่าลืมครับผมไม่ซีเรียส)

“ร้องนำอ่ะสำเนียงไม่เหมือน Hyde เลย ร้องแล้วไม่ได้ Feel” ครับ...

ยอมรับครับ...ไม่เหมือนจริงๆ ก็เข้าใจ

แต่ผมไม่คิดว่าผมจะร้องให้เหมือน อีกอย่างผมคงทำให้เหมือนไม่ได้ขนาดนั้นด้วย

ถ้าคิดจะทำแบบนั้นแล้วไปไม่รอดมันก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตายบนเวทีนั่นแหละ

ผมแค่อยากจะให้ทุกคนสนุกกับเพลงที่เลือกมาให้เต็มที่

แล้วก็ไม่ได้อยากให้ทุกคนมองว่าผมทำทุกอย่างประหนึ่งตัวเองเหมือน Hyde ด้วย

พวกเราแค่เล่นในแบบของเรา สนุกในรูปแบบและสไตล์ของเราก็เท่านั้น

อย่าลืมครับ...พวกผมแค่ Cover L’Arc ไม่ใช่ Copy L’Arc

ถึงพวกผมจะไม่ได้เกิดมาเพื่อจะ Cover เพลงของ L’Arc

ถึง L’Arc จะไม่ใช่ที่สุดของผม(ย้ำครับว่าของผม)

แต่พวกผมก็มีความตั้งใจมากพอที่จะทำเต็มที่สุดกำลังในแบบของเรา

เพราะพวกผมก็แค่มีความสุขกับการได้เล่นดนตรีร่วมกัน

มีความสุข แล้วก็สนุกไปกับทุกคนในไลฟ์...ก็เท่านั้นเอง

แต่ถึงกระนั้นแล้วก็ยังต้องขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ ทุกความรู้สึกที่ตอบกลับมาด้วยครับ