| QI 的个人资料Nobody's HeLL LiKE mine照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
11月11日 สำนึกถ้าสำนึกด้วยตัวเองไม่ได้...ก็ต้องทำให้รู้สึกในรูปแบบเดียวกัน
ถ้าคิดว่าแค่ขอโทษกับสิ่งที่ทำไปด้วยความตั้งใจแบบนั้นได้ง่ายๆ
เข้าใจผิดแล้ว
ขอโทษทีที่เพื่อนคนนี้ไม่ใช่คนที่จะสนับสนุนหรือแก้ตัวให้ในทุกอย่างที่ท่านทำ
แต่จนถึงตอนนี้น่าจะเข้าใจแล้วว่าทำไมข้าพเจ้าถึงทำแบบนั้น
โดนตอกกลับในรูปแบบเดียวกันบ้างคงได้เข้าใจซักที
ขอโทษอีกทีที่เพื่อนคนนี้อีกนั่นแหละที่เป็นคนส่งเสริมให้อีกฝ่ายตอกกลับท่านในรูปแบบเดียวกัน
ว่าความรู้สึกที่ถูกทำให้รู้สึกว่าโง่ ไร้ค่า ไม่มีความหมาย ไม่อยู่ในสายตาแบบนั้น มันเป็นยังไง
แค่ทำให้รู้ว่าเรื่องแบบนั้นมันต้องได้เรียนรู้แบบเดียวกัน
"คนสำคัญ" ไม่ว่ายังไงก็ยังเป็น "คนสำคัญ"
ถ้ายังกล้าที่จะทำให้ความรู้สึกนั้นเปลี่ยนไป
ความเสียใจจะมาเยือนท่านเอง
แต่อย่าได้กลัวไป...เพราะไม่มีใครเดินหนีไปจากท่าน
ยังไงพวกเราก็ยังคงเดินไปพร้อมกันเหมือนเดิม
11月9日 ซวยแหลกลานวันนี้มันเป็นอะไรนักหนา???
เริ่มจากเล่นเน็ตเสร็จตอนตีสี่...ว่าจะนอน...เวร...นอนไม่ได้ ต้องขับรถพาคนที่บ้านออกไปซื้อของ เพราะวันนี้จะไปทำบุญกัน
ซวย...
กลับมาจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ...ว่าจะนอน...เวร...นอนไม่ได้อีก ต้องออกจากบ้านกันแล้ว เพราะเดี๋ยวจะสายไม่ทันพระ(TAT)
ซวย...รีบอีกแล้วงั้นสิ?
วันนี้ไม่ต้องขับรถให้...ว่าจะนอน...เวรอีกแล้ว...นอนไม่ได้ เพราะเส้นทางมันเปลี่ยนไป จำกันไม่ได้ต้องให้ผมคอยบอกทาง
ซวย...ไม่ต้องขับแล้วทำไมยังต้องมองทางอีกวะ?
ถึงวัดที่อยุธยาตอนสิบโมงครึ่ง...ว่าจะหาที่นอน...เวร(ซ้ำซาก)...นอนไม่ได้ ต้องยกของไปเตรียม พระจะมาแล้ว
...
เสร็จพิธีเกือบบ่าย...กินข้าว...ว่าจะไปนอน...เวรเอ๊ย...เอาๆๆ รีบไปเดี๋ยวต้องไปดูที่ แล้วก็ไปเยี่ยมเพื่อนแม่อีกคน
.........
โธ่ว้อยยยย...กรูอยากน้อนนนน~ นั่งรถกลับมาก็ต้องคอยบอกทางอีก ถึงบ้านตอนสี่โมงเย็น เพราะดันบอกทางผิด
ซวย...ไปทางที่มันอ้อมอีกซะงั้น เบลออะไรนักหนา
วันนี้มันวันอะไรวะเนี่ย...วันพุธไง...ควายยยย
ยังครับยัง...ยังไม่ได้นอน...ต้องไปรับหลานตัวแสบที่บ้านป้าอีก
หกโมงครึ่งเข้าไปแล้ว ยังคงนั่งถ่างตาคุยกับลุงอยู่...เบื่อจริง...ง่วงว้อยยย!!!
ด้วยความเซ็งต่อเนื่อง ตอนทุ่มครึ่งออกไปหาเช่าหนังมาดู...เยี่ยม~! ได้มาสี่เรื่อง ดูแม่งให้ตาค้างไปเลย
แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!!! ระหว่างที่มอเตอร์ไซค์คู่ใจของผมกำลังทะยานไปด้วยความเร็วต่ำ
หกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ไอ้แผ่นหนังเฮงซวยมันก็ปลิว กระเด็นไปไหนไม่รู้ เป็นจำนวนหนึ่งเรื่องถ้วน
ชิหายแล้ว...กลับรถไปดู...ซวย...หายไปไหนวะ!!! คืนนี้ข้านอนไม่หลับ...โดนปรับตาหูเหลือกแน่กรู
เมื่อคิดว่าถ้าไม่มีหมาที่ไหนมันมาคาบไป ก็คงเป็นควายที่ใช้สมองน้อยเกินความจำเป็นเอาไปแน่
ซวย...เดินไปเดินมา หาอยู่เกือบยี่สิบนาที ไม่เจอ...
โทรไปถามที่ร้านเรื่องแผ่นหายได้คำตอบที่น่าชื่นใจว่า "ค่าปรับสามร้อยห้าสิบบาทค่ะ"
แถมอีกหน่อย เนื่องด้วยติดต่อเพื่อนคนนึงไม่ได้(ไม่เอ่ยชื่อ) เลยถามเอาจากเพื่อนอีกคน(ไม่เอ่ยชื่อด้วยเหมือนกัน)
เพราะเห็นว่าอยู่บ้านเดียวกัน(นี่หว่า) ปรากฏว่าได้รับคำตอบกลับมาจากคู่สนทนาอีกทางว่า
"ทีหลังอยากรู้อะไรที่เป็นเรื่องของ...ให้ถาม..." เออ...อันนั้นน่ะรู้ ปกติก็เป็นอย่างงั้นอยู่แล้ว แต่มันติดต่อไม่ได้ให้ทำไง??
เอาล่ะช่างเถอะเอาเป็นว่าโดนไปอีกหนึ่งดอก...
ซวยแหลกลานจริงๆกรูวันนี้
หลังจากกลับเข้าบ้านแล้ว...จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่พบทางสว่างในการที่จะเข้านอนซักที
อยากนอนแล้วว้อยยยย~
ซวย...เซ็ง...ไปนอน 11月6日 เอื่อยเฉื่อย...เรื่อยเปื่อย...เหนื่อยในอารมณ์จริงๆคือไม่มีอะไรจะอัพเลยก็ว่าได้ เพราะตอนนี้รู้สึกว่าช่วงเวลาส่วนใหญ่ในชีวิตผมมันหาสาระมีไม่
เรื่อยเปื่อยเฉื่อยแฉะไปวันๆ และที่สำคัญคือมันแทบจะเหมือนกันทุกวัน...น่าเบื่อ
แต่ถึงจะบอกว่าเบื่อแบบเต็มร้อยก็คงไม่ได้ เพราะส่วนตัวผมเองก็ชอบที่จะให้มันเป็นแบบนี้
ให้เลือกระหว่างออกไปเจอกับความสับสนของผู้คนมากมายในโลกภายนอก
กับอยู่ในที่ที่เป็น Best Place ของผม แม้ว่ามันจะไม่มีอะไรให้ทำเลยก็ตามที
ยังไงผมก็เลือกอย่างหลัง...
ช่วงนี้มีอะไรใหม่ในชีวิตผมบ้าง?
อืมม์...ดูเหมือนจะไม่มีนะ ผมงดติดต่อและเสพย์ข้อมูลในโลกอินเตอร์เน็ตนี่มากี่วันแล้ว? จำไม่ได้
แต่ผมว่ามันก็ดีสำหรับช่วงเวลานี้ ถึงจะไม่มีเพลงใหม่ๆมาให้ผมฟังก็ตาม
แต่จะบอกว่าไม่ได้ทำอะไรเลยคงไม่ได้
อย่างน้อยผมก็มีกิจกรรมให้ต้องออกไปทำนอกบ้านอยู่เหมือนกัน
หลังจากงานลาร์คก็ก้มหน้าก้มตาทำเดโม่กันอย่างบ้าคลั่ง
แต่ตอนนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยดีกับหลอดเสียงซักเท่าไหร่ ไม่ใช่อะไร...มันเจ็บ เสียงแปลกๆพิกล
แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวก็หาย "เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย" ... ซะงั้น
อ่า~ ไม่สิ ยังมีเรื่องใหม่ๆ...เรื่องใหม่ๆที่ว่าคือบรรดาผู้อุปถัมภ์ผมกลับมาเมืองไทย พร้อมกันถึงสองคน!!
ลุงกับน้าผมเอง... ไม่ได้มาจากที่เดียวกันครับแต่จุดประสงค์เหมือนกันคือ..."เรื่องของผม"
ลุงกลับมาคราวนี้เพื่อจะมาฟังทางเลือกที่ผมขอเวลาให้กับเส้นทางของผม
น้าของผมกลับมาเพราะ "น้องสาว" ของผม ฮ่า ฮ่า อบอุ่นมาก
เรื่องอื่นช่างมัน แต่อย่างน้อยผมก็มีอะไรให้ทำอยู่บ้างล่ะในตอนนี้
เมื่อวันเสาร์เลยออกไปหาซื้อของฝากน้องที่สยามซะเลย
การเลือกซื้อของให้กับผู้หญิงซักคนนี่มันช่างยากลำบากซะจริง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...การเลือกซื้อเสื้อผ้า!!
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ผมออกมาเลือกซื้อเสื้อผ้าให้น้องสาวแบบนี้
ครั้งนี้โชคดีที่มี "ผึ้งน้อยน่ารักคึกคักเวลาลงเล่น" มาด้วย ไม่งั้นผมคงต้องเดินงมเลือกซื้ออีกนาน
ซึ่งนาน...นานจริงๆ เดินไปเดินมา วนซ้ายเวียนขวา ก็ยังไม่ได้แบบที่ผมต้องการ
เพราะนอร์เวย์มันไม่ใช่เมืองร้อน(เรียกว่าไม่รู้จักคำว่าร้อน)จนผมคิดว่าเอาเว้ย ไว้ค่อยไปเดินหาที่อื่น
แต่แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่า... Korage ร้าน Korage นั่นไง!! เดินไปดูซะ
ไม่ต้องอะไรมากแค่ไอ้ที่โชว์อยู่หน้าร้านผมก็เลือกได้แล้ว
ได้ของฝากสำหรับน้องสาวมาเรียบร้อย เป็นเสื้อสองชั้นที่ตัวในเป็นแขนยาวธรรมดาส่วนตัวนอกเป็นแขนสั้นมีฮู้ด
ฮึๆๆ สมใจอยากเลยทีนี้... จบที่ "หนึ่งพันหนึ่งร้อยบาทถ้วน" เย้ๆ แพงว้อยยยย!!!
แต่ถึงจะบอกอย่างนั้นผมเองก็เกือบจะซื้อเสื้อให้ตัวเองเหมือนกัน T0T
อืมม์ๆ...พอๆๆ ไม่รู้จะพล่ามไปทำไมนักหนา เอาเป็นว่าเมื่อยขา ทั้งยืนดูวง Screw Up ที่มาเล่นในงานไมนิจิ
แล้วก็เดินไปเดินมานี่ก็แย่แล้ว
นี่ถ้าความขี้เกียจมันไม่ครอบงำมากมายขนาดนี้สงสัยเตลิดไปได้อีกไกล
สงสัยว่านี่คงเป็นอีกเรื่องสินะที่ทำให้ผมกระตือรือร้นขึ้นมาได้บ้าง(น้องโพ้ม~)
ฮา~... ร่างกายก็ไม่ได้สูญเสียพลังงานไปมากมายอะไรขนาดนั้น แต่กลับรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาแบบทันทีทันใดซะงั้น
เข้าใจรึเปล่าว่าเหนื่อยในอารมณ์เป็นยังไง? ขออภัยครับ อธิบายให้เข้าใจไม่ได้ บอกได้แค่ผมกำลังรู้สึกอย่างงั้นอยู่
ไปแล้วๆ ไปดีกว่า ขี้เกียจพิมพ์
|
|
|
