QI's profileNobody's HeLL LiKE minePhotosBlogLists Tools Help

Blog


    September 21

    Attention Please!!

    Ho...La~ Everybody!!
    I forget to told you all.
     
    Arrkkkk!!!
    Our band "Dirt Bleach" , we pass in L'Arc fest's AUDiTiON.
    Kyaaaa!!
    We passed but we play it's not perfect.
    Maybe so many time it bad.
    But don't worry!
    Cause we'll try for the best.
     
     
     
     
    I'll try my best before something gonna change my precious time.
    2006.10.22 L'Arc fest. show time.
    Let's move and join us at that day and...
    Get ready to follow us after that goes on!
    September 18

    เยอะ...และ...ลืม

    อ่า...ตามหลักพื้นฐานและขั้นตอนการทำงานของสมองผมเนี่ย ไอ้ประเภทที่จะให้เรียงลำดับความคิดและเรื่องราวต่างๆเพื่อจะได้ถ่ายทอดออกมาให้คนอื่นๆรับรู้กันล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องที่ทำได้ยาก เพราะฉะนั้นเรื่องที่จะอัพในวันนี้ก็เลยต้องบอกว่ามันอาจจะสั้นบ้างยาวบ้างและด้วนไปบ้าง...ทำใจซะ อีกอย่างผมขอใช้บริการข้ามตัดตอนส่วนตัวมายังเรื่องที่คิดว่าจะจำได้เลยก็แล้วกัน

     

    4 วันที่ผ่านมารู้สึกว่าจะออกมาใช้ชีวิตนอกบ้านทุกวันเลยแฮะ เพราะปกติไม่ค่อยจะชื่นชอบซักเท่าไหร่ โดยเฉพาะการใช้ชีวิตร่วมกับฝูงชนมากมาย ในความขวักไขว่ของประชากร โอววว ล้วนแล้วแต่ทำให้ผมประสาทแตกได้อย่างรวดเร็วทั้งนั้น เริ่มจาก...

    วันพฤหัส...ไปไหน? เออ~อ๋ออออ...ไปวังหลัง ไปเดินๆๆ ดูๆๆ แล้วก็กลับ ให้ตายเหอะ! ที่นี่น่ะเป็นที่ที่ผมรู้สึกว่าอยากมาเดิน อยากมาดู อยากมาซื้อของมากที่สุด แต่มาทีไรก็แทบไม่ได้ซื้ออะไรกลับไปเลยซักที อืมม์ๆๆ ยัง...ยังไม่ได้กลับ...พาเบสไปส่งที่พาหุรัดก่อนเพราะเธอไปไม่เป็นจากนั้นก็แยกย้าย

    วันศุกร์...อืมม์...ไปไหนอีกวะ อ่อ~ไปดูคอนเสิร์ต Dong Bang อันนี้ค่อนข้างจะเรียกว่าด้วยความบังเอิญนะ ผมอยู่ในโซน 700 ไกลสุดกู่แต่ก็อยู่ตรงกับเวทีพอดี เรื่องนี้ผมไม่ซีเรียสเพราะไม่ใช่ความชื่นชอบของผม แต่ผมจะสบายกว่าคนอื่นหน่อยเพราะ...ผมเอากล้องส่องทางไกลชนิดที่ยกขึ้นส่องแล้วนึกว่ายืนอยู่ตรงหน้าเลยนั่นมาด้วย ส่องกันไป ฟังกันไป Dong Bang ทำผมเกือบหลับ เพราะพี่แกเล่นขนเพลงช้ามาโชว์กันให้ง่วงเยอะไปหน่อย แล้วก็ต่อด้วย SJ อืมม์ วงนี้ผมชอบ มันฮาดี ร้อง-เล่นกัน 3 เพลงได้มั้ง แม้ว่าหน้าตาจะจำไม่ค่อยได้ แต่ก็ยังฮาอยู่ดี ข้ามไปที่งานเลิกแล้ว...ผมขึ้นสองแถวออกมาปากซอย ช่างรวดเร็วอะไรเยี่ยงนี้ แยกย้ายกันกลับแบบไม่ต้องลังเล รอรถแท็กซี่ไม่ถึง 5 นาทีก็มา กลับๆๆ ยาวววจริง จบเลยแล้วกัน แต่ที่แน่ๆ...ระบบแสง-สีเสียงของคอนเสิร์ตครั้งนี้ทำให้ผมประทับใจจริงๆ เลยคิดได้ว่า เอาวะ คิดซะว่ามาเก็บบรรยากาศ ถ่ายรูปมานิดหน่อยแต่ยังไม่ได้เอาออกจากมือถือเลยเอาไว้จะอัพให้ทีหลัง แต่อย่าคิดว่าจะมีอะไรมากนะ เพราะผมแค่เก็บบรรยากาศมาเท่านั้น

    วันเสาร์...ไปสวนลุมไนท์ ได้บัตรงาน SEED มาจากเพื่อน ผมจะมาดูวงไหน? ไม่มีเลย แต่ถ้าถามว่า ถ้าจะดูเนี่ย จะดูวงอะไร? แบบนั้นก็คงจะตอบว่าฟาเรนไฮต์ สุดท้ายก็ดู SJ ตามที่หลายๆคนตั้งใจมาดูด้วย คนอื่นรีบมากันแทบตาย ส่วนผมก็ยังคงเดินดูของ ซื้อรองเท้า หาข้าวกินไปเรื่อย คนอื่นเค้าเข้างานไปดูวงที่มาร่วมงานกันแล้ว ผมก็เข้ามานะแต่อยู่ตรงโซนที่ขายของกินและยังคงนั่งกินขนม(ที่ราคาโคตรแพง) ดื่มน้ำ(แพงอีกอ่ะแหละ)ไปเรื่อย จนมีแต่คนถามผมว่า นี่แกมาทำอะไรเนี่ย ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากกินไปพยักหน้าบอกไปว่ามากิน ฮ่าๆๆ มีอุบัติเหตุกับเด็กที่มางานด้วย เพราะความที่ทางฝ่ายสต๊าฟหรือรปภ.ก็ไม่แน่ใจกักไม่ให้เด็กที่มาอีกจำนวนนึงเข้าทั้งที่พวกเค้ามีบัตรด้วยเหตุผลว่าคนเยอะมากจนเต็มแล้ว(จริงๆยังอ่ะ ข้างหลังปูเสื่อนอนได้สบายเลย) ต่อด้วยฝนตกลงมาซ้ำซ้อน พอถึงตอนที่เปิดประตูให้เข้ามาส่วนหนึ่งเด็กอีกส่วนนึงก็พยายามดันกันเข้ามา รปภ.ที่เห็นว่าเข้ามากันพอสมควรแล้วก็พยายามดันประตูกระจกเพื่อปิดไม่ให้เข้าแต่เด็กก็ยังดันกันอยู่ ดันไปดันมาเสียงกระจกลั่นแตกออกจากกันก็ดังขึ้นมาจากแผ่นใหญ่แยกจากกันสามส่วนได้ โอ้ววว นี่ถ้ารปภ.ไม่ประคองกระจกแผ่นใหญ่บนสุดที่กำลังร่วงใส่เด็กไว้ล่ะก็มันคงร่วงตัดใครซักคนขาดครึ่งเหมือน Final Destination ไปแล้ว งานนี้ก็ถึงเลือดกันไป จบงาน...กลับบ้าน รถไฟใต้ดินคนมหาศาลเลยต่อคิวหยอดเหรียญอยู่เจ้าหน้าที่เดินมาประกาศว่า ตั้งแต่สถานีสุทธิสารขึ้นไปไม่ทันแล้วนะครับ เวรจริงๆ ผมสงสัยขึ้นมาทันทีว่า ไม่ทัน? แล้วไอ้ที่มันไปถึงสถานีก่อนหน้านั้นมันไม่วิ่งไปที่บางซื่อรึไง...หรือว่ามันจะจอดตรงนั้น? อืมม์...เค้าคงปิดประตูรั้วแล้วมั้ง เอาเถอะ ไปกลับด้วยวิธีอื่นก็แล้วกัน

    วันอาทิตย์...วันนี้เครียดครับ นัดวงซ้อมตอนบ่ายโมง เพราะเห็นว่าจะออดิชั่น(งานลาร์ค)กันตอนสี่โมง ปรากฏว่าเบสโทรมาบอกว่า เค้าบอกว่าวงนายออตอนสามโมง เวรแล้วไง การซ้อมครั้งที่สองของพวกผมเหมือนมีออร่าบาเรียที่มืดดำกำลังกลืนกินเข้าไปทุกที ฮ่า ก็ไม่ใช่ว่าพวกผมไม่ตั้งใจกันนะ แต่เพราะทุกคนกว่าจะหาเวลามาให้วงแบบพร้อมเพรียงได้มันยากลำบากจนเลือดตาแทบกระเด็น ไม่ว่าจะเป็นหมิง(มือเบส)ที่ต้องเรียน-สอบ ทำกิจกรรมที่คณะ แกะเพลง(ทั้งที่ไม่ค่อยมีเวลา)แล้วถึงจะมาซ้อมได้ พี่โจ้(มือกลอง)ที่ทั้งเรียน แล้วก็เล่นดนตรีในช่วงกลางคืนด้วยนั่น เอาแค่สองคนนี้ก็ทำเอาผมปวดประสาท สูญเสียพลังสมองและชีวิตไปพอสมควรแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นพวกผมก็ไม่คิดที่จะทิ้งวงไว้หรือว่าเลิกเล่นกันอยู่แล้ว กระเสือกกระสนกันจนได้ การซ้อมครั้งที่สองจึงทำได้เพียงหนึ่งชั่วโมงจากนั้นก็ต้องรีบพาตัวเองไปที่ออดิชั่น หลังจากออเสร็จเบสบอกเลยว่า เล่นแย่กว่าตอนซ้อมอ่ะ...ไม่ยอม ไมเป็นงั้นอ่ะโวยอยู่พักนึง...ก็รู้สึกแหละ ไม่ใช่ไม่ยอมรับด้วย ยิ่งเสียงร้องผมทำเอาอยากจะบ้าเพราะมันไม่เป็นอย่างที่ซ้อม เสียงหมด พลังการร้องหดหายไปจริงๆ ลืมน้ำดื่มอีกต่างหาก แต่ก็นั่นแหละ ไม่แก้ตัว แย่ก็คือแย่

     

    **PS. ในคอนเสิร์ต Dong Bang สมาชิกทั้ง 5 คนใส่ Wrist band "เรารักพระเจ้าอยู่หัว" ด้วย ไม่ว่าจะใส่ด้วยความตั้งใจหรือใครให้ใส่เอาไว้ก็ตามแต่มันทำให้รู้สึกดีที่สุดก็ตรงนี้เลย**

     

    จบ

    September 13

    เสียความรู้สึก

    ก็แค่เสียความรู้สึก...

     

    กับทัศนคติ มุมมอง วิถีทางในการปฏิบัติ หรือแม้แต่ความไม่แน่นอนในการเลือกปฏิบัติ

    วันนี้ยังคงไม่หายจากความรู้สึกนี้ ทั้งที่พยายามตั้งสติให้มั่นแล้วปล่อยให้มันผ่านเลยไป

    อย่างที่บอก ผมไม่เข้าใจ แต่ไม่ต้องการคำตอบ

    ทำไมถึงตีค่า ประเมินความสามารถคนอื่นตั้งแต่ยังไม่เริ่มแบบนั้น

    ทำไมถึงคิดว่าคนพวกนั้นจะทำไม่ได้?...ทั้งที่ยังไม่ทันได้เห็นความตั้งใจจริงของพวกเค้าเลยด้วยซ้ำ

    ทำไมถึงคิดว่าพวกเค้าจะมีความสามารถไม่พอที่จะทำมันให้ได้ในระยะเวลาที่กำหนด?

    คิดเพียงแค่นั้นแล้วก็เลือกที่จะตัดสิทธิ์พวกเค้าไปตั้งแต่ยังไม่ได้แสดงพลังนั่นออกมา??

    เป็นเรื่องง่ายถ้าจะดูถูกหรือตีค่าความสามารถใครซักคน

    แต่ก็เป็นเรื่องที่ง่ายเกินไปถ้าจะมองข้ามและผ่านเลยไปด้วยความคิดง่ายๆเหล่านั้น

     

    สิ่งที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ อารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ตอนนี้มีเรื่องเดียว...ดนตรี

    ผมว่าถ้าคนที่กำลังทำเรื่องพวกนี้หรือว่ากำลังเข้าข่ายพวกนี้มาอ่านคงจะรู้(ถ้าคิดได้นะ)

    ที่เลือกจะไม่เอ่ยชื่อนั้นออกมาเพราะผมคิดว่ามันยังไม่ถึงขีดสุดของผม

    ถึงจะยอมรับความคิดและการกระทำคนคนนั้นไม่ได้ในบางอารมณ์

    แต่ผมยังคงอยากที่จะคอยดูความเปลี่ยนแปลงที่เปลี่ยนไปอยู่ตลอดเวลานั้นต่อ

    จนกว่าจะถึงเวลาที่เรียกว่า สิ้นสุด

     

     

    ถึงตอนนั้นผมก็หวังว่าความรู้สึกที่ผมเสียไปจะสิ้นสุดและหยุดลงเพียงแค่นั้น

    อย่าได้รังเกียจใครเพิ่มไปกว่านี้อีกเลย...

    September 07

    Ore no Tanjyobi!!!!

    NOTHING
    JUST TODAY IT'S MY BIRTHDAY
    FACT , I DON'T THINK TO UP SPACES TODAY
    CAUSE I THINK IT JUST A DAY I'M STAYING ALIVE
    .
    ..
    ...
    BUT
    ...
    ..
    .
    YOU ALL MAKE ME MUST
    THIS UPDATE IS FOR EVERYONE
    'I FORGET MY BD.'
    BUT YOU NOT
    'I DON'T THINK TO TAKE A CELEBRATE'
    BUT YOU GIVE
     
     
    NOTHING TO SAY
    NO MORE FOR ME
     
    THANXX YOU 'ALL FRIEND ALL KIND ALL GUY' FOR TODAY
    THANXX FOR MY SISTER ALTHOUGH YOU STAY FAR AWAY FROM ME
    BUT YOU STAY WITH ME ALL THE TIME
    THANXX YOU
     
     
     
     
    THANXX ME
    September 03

    Nothing to UPDATE but...

    ช่วงนี้รู้สึกความขี้เกียจจะครอบคลุมตัวเองเยอะมากถึงมากที่สุด...
    แต่ถึงยังไงไอ้ความคิดส่วนตัวของผมมันก็เป็นส่วนนึงที่ทำให้ผมอัพสเปซน้อยพอสมควร
    เพราะเวลาที่รู้สึกว่า "มันเรื่องเล็ก" ไม่มีอะไรน่าสนใจ หรือว่า "มันก็แค่เรื่องไร้สาระ" ก็จะไม่อัพมันในทันที
    หรือถ้ามันจะไร้สาระแต่ว่าทำให้ผมอารมณ์ไม่ดีผมก็อยากจะเขียนมันขึ้นมาในทันทีเหมือนกัน
     
     
    วันนี้อยู่ในช่วงสงบ BUTต้องส่งข่าวให้น้องสาวที่น่ารักแต่ป่าเถื่อนของผม
     
     
    Jenny!! Today I'd went to cut my hair already...
    I think if you see right now...You'll shake my head and Kick me sure -_-il
    Hahaha~ But I like it na , I like it cuase you don't.
    I pick some photos for you already...
    Set yourself ready to get it from me soon.
     
     
     
    See ya MY GiRL...
     
     
     
    จบด้วยเลยครับ